Resocialisatie

Het doel van resocialisatie is dat een patiënt zich voorbereidt op het bestaan dat hij na de periode van terbeschikkingstelling gaat leiden. Idealiter keert de patiënt via zich geleidelijk uitbreidend verlof, veilig en verantwoord terug in de samenleving, om daar volledig zelfstandig te leven. Dit is echter lang niet voor alle patiënten weggelegd. Het gaat er dan om een leven te realiseren dat optimaal is afgestemd op zorg- en veiligheidsbehoeften, geheel volgens het rehabilitatieprincipe.

Dit kan bijvoorbeeld een verblijf betekenen in een andere GGZ-instelling met een lager niveau van beveiliging, dan wel in een meer of minder beschermde en gesuperviseerde vorm van wonen met meer of minder controle. In beginsel heeft een forensisch psychiatrische (ex-)patiënt echter dezelfde rechten als elke andere burger, zolang de veiligheid van de maatschappij maar niet in gevaar komt en de betrokkene de juiste zorg kan krijgen.

De resocialisatie is verweven met de gehele behandeling en dient al meteen bij binnenkomst van de patiënt te starten. De vraag wat de mogelijkheden van een patiënt zijn, komt namelijk al in een vroeg stadium aan de orde. De beantwoording daarvan bepaalt de doelen van de behandeling voor de desbetreffende patiënt en daarmee de aard van de behandeling. Hoewel resocialisatie een belangrijk onderdeel is van het behandeltraject, wordt het nog vaak gezien als een losstaand onderdeel. De plaats en het belang van resocialisatie is een punt van aandacht voor de komende jaren.

Voor meer informatie over resocialisatie wordt hier verwezen naar het Basis Zorgprogramma